Πέμπτη, Οκτωβρίου 26, 2006

γελιο και χαμογελο

Οσο το πνευμα γινεται πιο χαρουμενο και πιο σιγουρο για τον εαυτο του,τοσο ο ανθρωπος ξεμαθαινει το θορυβωδες γελιο. ΝΙΤΣΕ



παντα το πιστευα.
ανθρωποι που γελανε παρα πολυ δυνατα,εχουν προβληματα.
τα σκεπαζουν με κραυγες γελιου.

δε γνωριζω τι ηχο, βγαζει το κλαμα τους.αλλα σιγουρα κατι θα εχει πει και γι αυτο ο φριντριχ.

4 Comments:

Blogger vasvoe said...

μου επιτρέπεις, αυτό το ποστ σου να το αντιγράψω στο μπλογκ μου. νομίζω έχεις απόλυτο δίκιο.

Παρ Οκτ 27, 02:08:00 π.μ. 2006  
Blogger MåvяiÐåliå said...

……..

Πώς να γελάω άραγε;

Όχι συχνά, αλλά όταν συμβαίνει;

Παρ Οκτ 27, 01:11:00 μ.μ. 2006  
Blogger ONOMATODOSIA said...

kai rwtas vasvoe? diko sou.

me thn kardia sou dalia.

Παρ Οκτ 27, 07:05:00 μ.μ. 2006  
Blogger xenia said...

Συμφωνώ...
Το πνεύμα -ακριβώς σαν τον άνθρωπο- όσο πιο κοντά στην γνώση του εαυτού του βρίσκεται και όσο συναντά την αυθεντικότητά του, όταν έχει φθάσει στο σημείο του αυτοπροσδιορισμού του, τόσο λιγότερη ανάγκη έκφρασης έχει. Έτσι, ο άνθρωπος γίνεται ταπεινός και το πνεύμα αρέσκεται σε ένα απαλό χαμόγελο...

Συμφωνώ...

Ξ.

Δευ Νοε 06, 10:47:00 μ.μ. 2006  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home